De laatste loodjes

De laatste loodjes wegen het zwaarst word altijd gezegd. Hier bij mijn avontuur in Serfaus is dat voor mijn gevoel ook werkelijk het geval. Het is paasvakantie voor heel Duitsland, niks anders dan vol gas deze week dus! Ik heb gehoord dat er wel 1100 kinderen bij de skischool zijn deze week. Over gebrek aan werk heb ik dan zo aan het eind van het seizoen ook niet te klagen.
Vorige week had ik echt even een moeilijk weekje. Ik had een tweeling in de groep zitten, twee jongentjes van 5 jaar oud, die me werkelijk het bloed onder de nagels vandaan haalde. Ze gingen met alles en iedereen op de vuist en als ik even niet opletten skiëde ze achteruit de berg af (en nee dat konden ze nog niet!) Hoe vaak ik ook boos werd, wat voor kado's de moeder ze ook beloofde als ze lief waren. het hielp allemaal niks.Pff, zo erg had ik het het hele seizoen gelukkig nog niet gehad. Was dan ook heel blij toen het vrijdagavond was. Hoewel er die dinsdag nog wel een lichtpuntje was met skileraren training in vers gevallen tiefschnee.
Zaterdag heb ik me na deze zware week even flink beloond door een back protector voor mezelf te kopen. Ik wil namelijk graag wat leren freestylen, maar zonder de nodige bescherming durfde ik dat niet helemaal aan. Daarna daad bij woord gezet, freestyle ski's gehuurd en de hele middag in het funpark door gebracht. Aan het eind van de dag kon ik nogsteeds geen 180 over de schansjes helaas, maar goed had wel lol en de zon scheen dus ach jah. Mijn helm kwam me nog goed van pas, want viel een keer erg hard met mn hoofd op een box en heb nu ook een flinke blauw/groene plek op mn been. Hoort er bij...

Zondag leek de week goed te beginnen voor mij, ik was ingedeeld op groepje 6. Een droomgroepje voor mij want met hun moet je het freestyle programma doen (simpele dingen die ik wel kan) en mag je op rode pistes skien. Er bleken helaas te weinig kinderen te zijn om alle leraren bij groepje 6 werk te geven, en toen werd ik dus ineens door mn baas terug geroepen. 'muriel du gehts auf gruppe 8'. Man wat was ik zuur zeg.
De rest van de week met 11 kinderen groepje 8 geskied, dit maal tussen de 4 en 9 jaar. Die van 9 was wel een uitschieter,maar ze was zo schattig met alle kleintjes en ze wilde zelf ook niet meer weg dus die heb ik maar gehouden.En nu ik de lesweek alweer bijna voorbij. Morgen misschien nog een stuk of 5 kids, want de wedstrijd hebben we vandaag al gehad.
Woensdag had ik trouwens ook nog weer een fantastisch uurtje vrij skiën. Ook nu weer verse sneeuw gevallen en gelukkig trof ik een collega die goed kan skiën en het gebied goed kent. Anne Britt en ik mochten met hun mee skién. Wat was het tof, off piste op een plekje waar niemand komt. Bovendien weer heel veel geleerd want het voordeel van off piste skien is dat je nog eens goed naar je spoor kan kijken om te zien of je mooie bochten hebt gemaakt. Mn dag was weer helemaal gemaakt.

Nog 7 werkdagen en dan zit het er op. Daar ben ik wel blij mee want ik heb voor mijn gevoel zo veel en zo hard gewerkt dat ik al weer helemaal toe ben aan vakantie. Ik schijn ook steeds chagerijniger te gaan kijken, want iedereen vraagt ofwel aan me of er iets is, of zegt dat ik moet lachen. Nou in het kinderrestaurant en de gigantische rij bij de lift viel er deze week weinig te lachen kan ik je zeggen. Een paar weken geleden had ik voor al die dingen nog geduld, maar dat is nu op. Gelukkig blijf ik het skien leuk vinden en zie ik daar nog genoeg uitdaging, dus zo lang ik nog wat zelf kan skien gaat het nog goed.

Ben benieuwd hoe volgende week nog zal zijn.Langzaam word het tijd om van iedereen en alles hier afscheid te gaan nemen en dat zal me best zwaar gaan vallen. Heb echt een hele leuke tijd hier gehad met iedereen en alles. Maarja aan alles komt een einde, en je moet altijd op het hoogtepunt stoppen.
9 april ben ik weer in Nederland en stiekem heb ik ook wel heel veel zin om daar iedereen weer te zien. Tot snel!

voorjaar in serfaus

Nog 23 dagen te gaan, het grote aftellen is inmiddels begonnen. Niet dat ik het hier niet meer naar mijn zin heb, maar toch merk ik dat het werk me begint op te breken. 6 dagen per week werken is ook wel heel wat als je het niet gewend bent. En dan kan je misschien denken; wat is nou 4 uurtjes lesgeven per dag?. Maar ik denk dat ik jullie in mijn afgelopen blogs wel heb meegegeven dat er veel meer bij komt kijken en dat ik van 8 tot 5 van huis ben. Ook aan de rest van de leraren is het te merken dat het einde van het seizoen nadert. Het aprés-skien, avondskiën op woensdag en stappen op vrijdag; steeds vaker word er door iemand afgezegd omdat hij of zij gewoonweg te moe is. Ik was zowiezo al niet iedere keer van de partij, maar de laatste week presteer ik al helemaal niks meer na het werk. Ik plof uitgeteld op mijn bed en kom er alleen vanaf om wat te eten.

Dat het deze week zo vermoeiend is komt mede door de slechte sneeuwconditie's van het moment. Het is al 2,5 week boven nul graden in Serfaus. Sommige dagen zelfs een graad of 8. Voor het bruine kleurtje om mn gezicht was t natuurlijk heerlijk weer (begin een aardige gogle-face te krijgen), maar voor de sneeuw is t niks. Hier benenden in Ried ligt bijna niks meer, en op de berg ligt nog maar zo'n 90 cm! De kleine bosweggetjes die ik voorheen met de kinderen nam zijn bijna niet meer begaanbaar. Zo moest ik deze week al eens keihard in de remmen omdat het hekje waar je altijd overheen kon skiën ineens wel heel ver boven de sneeuw uitstak. Oeps!
De sneeuw begint om een uur of 11 al behoorlijk zacht te worden. Als ik dan met mijn groepje om half 4 nog de dalafdaling naar benenden ploeter bestaat de piste alleen nog maar uit grote bergen met kletsnate sneeuw. Een soort slush puppy. Bah! De kinderen gaan zowiezo geregeld op hun smoel, maar ook ik sta af en toe te wankelen. Want dan kijk je net even achterom of iedereen nog overeind staat en dan blijft ineens je ski in zo'n berg steken. Zie dan maar eens je evenwicht te bewaren.

Je vraagt je af hoe lang dit nog goed gaat, zou ik straks nog op een strookje wit tussen al het groen aan het skiën zijn?

 Nou van mij hoeft het dan niet meer hoor. Ik hoop maar dat de weerberichten kloppen en dat het de komende weken nog een beetje kouder word en gaat sneeuwen. Die paaseieren wil ik wel in de sneeuw verstoppen!

storm op komst

Ik zit hier nu inmiddels een week of 11, en zo langzamerhand beginen de dagen meer en meer op elkaar te gaan lijken. Maar dinsdag was geen dag zoals alle anderen, dinsdag was weer een geheel nieuwe ervaring.
De dag begon zoals een gewone dinsdag met mijn wekker die af ging om kwart voor 7. Want op dinsdag is er skilerarentraining en moet ik dus altijd op tijd op de berg zijn. Alleen eenmaal boven gekomen bleek dat de hele training niet door ging. Een deel van de trainers was te laat. We kregen een gratis drankje aangeboden van de skischool in het restaurant, een gejuich steeg op onder de leraren. Onder het genot van een gratis warme choco werd er een uur lang onderling geklets (of moet ik zeggen geklaagd?) over het reilen en zeilen op de skischool. Het is waar dat we moeten proberen nog net zo gemotiveerd les te geven als in het begin, iedere betalende gast heeft recht op een goede les of dat nou aan het begin of het einde van het seizoen is. Maar niet iedereen werd er even blij van dat de groepjes nogsteeds vol zaten met 11 kinderen terwijl er heel veel leraren werkeloos onder de lift lagen te zonnen. Dat voelt niet helemaal eerlijk.

Tijd om aan de slag te gaan. Alleen blijkt er een groot probleem, het waait zo hard (windkracht 6) dat veel van de liften zijn gesloten. De familiebaan; de lift waar ik met de kinderen het meeste in zit, is gesloten ivm technische problemen. En het word ons verboden om naar het dal te skiën om daar de gondel te nemen, want daar staat een enorme massa met mensen op de lift te wachten omdat dit een van de weinige liften is die open is en bovendien alleen erg langzaam kan draaien. Dan blijft er voor mij dus nog maar één stoeltjesliftje over !
Dus wel 5 keer het zelfde pistetje geskiëd met de kinderen, en iedere keer onderaan weer een file met lesgroepjes die in dezelfde lift willen. Tjeetje, dat ben ik niet meer gewend. Ik realiseer me ineens hoe verwend ik ben met zo'n groot gebied. Natuurlijk ben ik met de kinderen ook beperkt in het aantal liftjes dat ik kan nemen, simpelweg omdat ze alleen blauwe pistes kunnen skiën en we met het lesschema rekening moeten houden. Maar toch, het idee dat ik alle kanten op kan vind ik heerlijk. Kan je na gaan dat ik les zou geven in een heel klein ski gebiedje en ik het hele seizoen lang alleen maar dat een liftje zou kunnen nemen, pff lijkt me niks.

5 rondjes berenpiste verder was het tijd voor de lunch, ik had het weer vol gemaakt.
Alleen hoe kwam ik nu zonder de gondel of de oh zo belangrijke familielift met mijn kinderen bij het kinderrestaurant? Maar eens even rondvragen bij de collega's. Carmen weet me te vertellen dat er twee optie's zijn, ofwel via alle lopendebandjes in kinderland (4 stuks) ofwel via het lopende bandje bij het beginnerspark van de snowboarders. En via die laatste weg weet ik uiteindelijk het restaurant te bereiken gelukkig. Dan kan ik nog blij zijn dat mijn kinderen groot genoeg om niet zoals de mini murmli's van de band te worden weggeblazen.

'S middags zijn nogsteeds vele liften gesloten, maar de familielift is weer in bedrijf en mag ik ook weer met de gondel. Dus alle gemiste kilometers alsnog ingehaald met de kinderen, tot ze aan het einde doodmoe zijn. Weer een bijzondere lesdag voorbij! 

Week 8

Week 8, voorjaarsvakantie in Midden en Noord Nederland. Volle bak dus deze week in Serfaus.
'Diese woche voll gas arbeiten' word er tegen ons gezegd op het zondagochtendpraatje. En dat betekend met max. 12 kinderen per groep skiën. Oef!
Na 10 minuten had ik een groep vol met 12 nederlandse kinderen. Groepje 7 voor mij deze week, kinderen die moeten leren parallel skiën. Geen pizza, maar patatjes dus deze week.
Zoals altijd op zondag was het weer een chaos dag. Al na een afdaling bleek dat ik kinderen in de groep had van niveau 6 t/m 9. Blijkbaar was het voor de indelers te druk geweest om goed op te letten hoe de kinderen werkelijk skieden. Nog heel wat doorgeruild dus de eerste 2 dagen. Daarna een gemixte groep overgehouden met nederlandse meisjes en jongens tussen de 6 en 11 jaar oud. Nogsteeds een flink niveau en leeftijdsverschil, maar goed het is niet anders.
De week is goed verlopen en ze hebben allemaal wat geleerd, de een natuurlijk iets meer dan de ander.

Vandaag, de laatste dag, heb ik werkelijk een hele leuke dag met ze gehad. Na zo'n dag weet ik helemaal waarom ik dit zo graag doe en heb ik echt zin in de 6 weken dat ik hier nog zit.
Ik had vandaag nog maar 6 kinderen over, want de rest van de groep ging vandaag met hun ouders skiën (de wedstrijd was voor ons vanwege de drukte gisteren al). Met deze kids heb ik in de ochtend een tochtje gemaakt met de gondel ver naar boven. Er ligt daar nog een mooie, brede piste die met goed weer (weinig wind en wolken) heerlijk is om te oefenen. Het was weliswaar vandaag niet zulk mooi weer; koud, - 15 graden. Maar juist daar boven op de berg scheen de zon, en de sneeuw glinsterde in de zon. Wat een plaatje! De kinderen skiede op hun best, wat ik ze deze week had geleerd leek er ineens toch nog uit te komen. Ik durfde het uiteindelijk zelfs aan om met ze de rode piste terug te skiën (anders moet je met gondel terug). En dat ging zonder vallen, hoe trots was ik!

'S middags voor de eerste keer dit seizoen de Snow sails gepakt:

(zie voorbeeld middelste)
Een grote lap stof die aan de armen en benen kan worden vastgemaakt en dan werkt als een soort zeil.
Ik ben werkelijk met die kinderen van de berg af gescheurd en ze hadden de grootste lol. Achter me werd alleen maar geschreeuwd en gelachen. Zelf kwam ik door de reactie van de kinderen ook haast niet meer bij. Dit ga ik zeker nog eens vaker doen.
Ter afsluiting daarna nog zonder zeilen alle hobbels en bobbels genomen die we deze week maar tegen waren gekomen. Want juf Muriel houdt van hobbelige weggetjes, en de kinderen ook!

Einde van de week was dit mijn vangst:
- een murmlipoppetje op ski's met een bedankbriefje
- een doos chocolade
- een kindertekening
- 47 euro fooi

 Gemaakt door Puck, 6 jaar oud.

Zeg nou zelf, dat ben ik toch sprekend? Met mijn rode lerarenpak, rugzak, bril en vlecht.

Nu tijd voor een vrije avond en een vrije dag morgen!

Liefs Muriel

De weg naar boven

Als je nogsteeds jalours op mij was omdat je in de veronderstelling was dat ik zo vanuit mijn bed de piste op stap dan ga ik je met dit verhaal even uit die droom helpen. Het skilerarenhuis van de skischool moet nogsteeds gebouwd worden (hoorde dat het eigenlijk al vorig jaar af moest zijn) en tot die tijd kan niet iedereen in Serfaus wonen. Ik woon daarom in Ried (im Oberinntal).
Dat ziet er dus ongeveer zo uit:



Zoals je ziet ligt Ried in het dal en dat betekend dus dat ik iedere dag de twaalf bochten tellende weg naar Serfaus omhoog of naar beneden moet. Er zijn heel veel verschillende manieren om naar boven te komen.
De postbus, de skibus, met het busje van de skischool, meerijden met collega's met een auto of liften. Naar beneden heb je uiteraard de zelfde mogelijkheden + nog een extra mogelijkheid die we soms moeten gebruiken en dat is de taxi.
Over het algemeen probeer ik zo veel mogelijk met het busje van de skischool te gaan, dat is namelijk het goedkoopst en ik weet zeker dat ik op tijd kom. Iedere dag rond 5 voor 8 sta ik daarom bij de brug te wachten op het busje, die brengt me in een kwartiertje boven. Meestal is het er warm en gezellig, al ben ik niet zo'n prater in de ochtend. En ik leer er nog een beetje oostenrijks want de collega's in het busje komen voornamelijk uit Landeck,Prutz en Fliess. Die spreken echt met een oostenrijks dialect dus, en dat is werkelijk net zo erg als zwitsers (niet te verstaan!).

Deze week zijn alle plekken in het busje bezet en dus bleven de andere mogelijkheden over. Van de Postbus ben ik niet zo'n fan, ik moet 3,40 betalen voor een enkeltje serfaus en bovendien doet hij er 34 minuten over omdat hij helemaal over ladis en fiss rijd. Hier ben ik dus alleen in te vinden als het niet anders kan, bijvoorbeeld om tien over 6. 10 over 6 gaat de laatste postbus terug naar Ried en dat is dus onze laatste mogelijkheid om na de aprés-ski met het openbaar vervoer terug te komen naar huis. Je kunt je voorstellen dat het op dit tijdstip meestal wel heel gezellig is achter in de bus.
De skibus gebruik ik wel regelmatig, die rijd ook vrij stipt, is gratis en stopt letterlijk bij ons om de hoek. Alleen op zondag en maandag is die bus geen optie omdat de eerste om half 9 gaat en ik die dagen om 9 uur op het werk moet zijn. Nou zie ik je denken; 'je deed er toch maar een kwartier over?'. Maar de bus van half 9 gaat alleen naar de gondel in fiss en dan moet ik dus eerst daar de gondel nog omhoog nemen, dan de gondel weer naar beneden naar serfaus (want daar staan mijn ski's) en dan de gondel omhoog naar de skischool. En dan is het dus kwart over 9 en ben ik een kwartier te laat. Het is wel de meest mooie weg, want het is natuurlijk fantastisch om met al die gondels over het skigebied te reizen en ondertussen te genieten van het uitzicht. Beter dan de ondergrondse U-bahn in serfaus waarmee je nog moet als je met de auto komt (want serfaus is auto-vrij, dus je kan alleen tot de parkeerplaats rijden).

Die U-bahn daar word ik meestal niet heel vrolijk van want ze draaien er heel vervelenden pamfluit muziek, steeds de zelfde 7 covers. Nou ik kan je zeggen dat ik echt heel chagerijnig word van Titanic of Abba in pamfluit uitvoering. En dat zit dan vervolgens ook nog de hele dag in je hoofd. Wie heeft bedacht dat de gasten uit Serfaus hier blij van worden? Of zouden ze dit doen om te voorkomen dat er skistok-gevechten uitbreken bij grote drukte in de bahn?

Liften is ook nog een prima optie. Ik geloof niet dat ik in Nederland ooit heb gelift, vind het altijd maar een beetje eng. Maar hier in Ried kan of wil je soms niet anders. En het is niet te geloven hoe snel je in je rode pak een lift krijgt. Langer dan 5 minuten sta je bijna nooit op de liftplek. Vaak zijn het collega's of andere mitarbeiters uit Serfaus of Fiss die je best mee willen nemen naar boven. Soms gasten die nog een plekje vrij hebben in hun auto voor een skilerares (en je natuurlijk vervolgens honderd duizend vragen stellen).
Niks engs aan dus, al lift ik alleen s'ochtends en 's middags.

En dan nog de laatste optie; de taxi. Wij skileraren uit Ried zijn vaste klant bij de taxi-centrale in Serfaus. Want ja als je een keertje wat langer bij de aprés-ski wil blijven hangen, dan is dat de enige manier om nog naar beneden te komen. Gelukkig zijn we met veel en betaal je daarom per persoon maar een paar euro. We hebben inmiddels zelfs een lievelings taxi-chaffeur; Gabriel. Als de taxi komt hopen we altijd dat hij achter het stuur zit. Want als je een beetje een leuke chaffeur treft (en er zijn hier hele leuke ;) ) dan gaat het feestje in de taxi gewoon verder. En zit je ineens keihard mee te zingen met de Vengaboyz oid.

Rij veilig allemaal!

Liefs uit Serfaus, Muriel

Paradijs voor kinderen en skileraren?

Nou nu komt dan eindelijk een keer mijn verhaal over het Kinderrestaurant, want dat is toch wel een dingetje.
Eigenlijk is de lunch wel zo'n beetje mijn stress-moment van de dag tijdens het lesgeven namelijk. Dat heeft natuurlijk niet alleen maar met het kinderrestaurant te maken, eigenlijk is vooral de korte tijd die je hebt voor het eten met de kinderen de oorzaak.
Het gaat namelijk als volgt:

Het is 12 uur, ik twijfel; nog een afdaling maken of tijd reken en te vroeg komen bij de lunch? Eigenlijk mag ik pas om half 1 bij de Murmli-hut zijn. Ben ik te vroeg, dan krijgen de ouders het idee dat er kostbare lestijd van hun kind verloren gaat. Ben ik te laat, dan kom ik zeker in tijd nood met de kinderen. Toch nog maar een afdaling dan.. Maar natuurlijk vallen dan ineens al mijn kinderen, en ben ik eindelijk bij de stoeltjeslift dan staat daar al een hele file van alle kinderen en leraren die ook naar boven moeten voor de lunch. Dus 5 over half 1 ben ik eindelijk bij de Murmlihut, snel de kinderen gedag zeggen die met hun ouders eten en de rest hun ski's laten uittrekken.
Omdat de weg naar het kinderrestaurant omhoog loopt is er gelukkig voor een groot deel een lopende band waar ik de kinderen op kan zetten. Dat scheelt weer minstens 10 minuten.
Als je voor het eerst het kinderrestaurant binnen komt denk je dat je gek word, zo veel lawaai van al die kinderen. Zo veel chaos van al die kinderen en leraren die door elkaar lopen. Geloof me, dat went. Ergens kan ik dat inmiddels uitschakelen.
Kwart voor 1; Nu nog tussen alle kinderen en leraren een lege tafel zien te vinden, geen gemakkelijke opgave. Eigenlijk dus zaak om er op zondag heel vroeg te zijn zodat je voor de hele week je eigen tafel kan claimen. Ben je op de eerste dag te laat of ben je zo dom om te vergeten je naam op de tafel te schrijven, dan ben je de rest van de week genoodzaakt iedere keer opnieuw een plek bij iemand anders aan tafel te vinden. Met maar 2 mee-etende kinderen gaat dat nog, maar met 6 is dit geen doen.
Goed plekje gevonden, kinderen de kleding afpellen. Zorgen dat alles goed geordend overal ligt, anders ben je aan het einde zeker handschoenen kwijt, glas drinken voor hun neus, en op naar de etensuitgave.

Over drinken heb ik trouwens nog een mooie anekdote van vorige week. Ik had een jongetje wat na de middagpauze standaard 3 keer moest plassen. Echt ik snapte er niks van, ik laat zowiezo alle kinderen altijd naar de toilet gaan in het kinderrestaurant en dan waren we bij de verzamelplaats en dan moest ie weer. En 10 minuten later bij de lift alweer. En toen stonden we beneden in Murmli-park en toen moest ie alweer plassen. Heel irritant want met zo veel kleren die de kinderen aan hebben duurt plassen een eeuwigheid, en de hele groep moest steeds op m wachten. In murmli-park heb ik hem zelfs achter een boom laten plassen aangezien ik echt geen zin had om weer met de hele groep naar een wc te moeten skiën. We waren er eindelijk. Maarja ik begon me natuurlijk af te vragen hoe dit kon? Zo veel had ik hem niet zien drinken. Toen het me de tweede dag weer gebeurde ging ik hem toch maar eens vragen hoe veel glazen limo hij tussen de middag dronk; bleek dus dat hij tijdens mijn afwezigheid 4 (!) volle glazen op had. Nogal logisch dat hij zo veel moest plassen. De volgende dag hield hij zich netjes aan de 2 glazen die ik met hem had afgesproken en was het probleem opgelost.

Eten halen dus, gezien je niet met 7 borden tegelijk kan lopen hebben ze daar hier een hele mooie oplossing voor. 3 dienbladen die boven elkaar zitten; de zogenaamde tablaus (of hoe schrijf ik dat?). Handig, maar beetje jammer dat er echt veel te weinig van zijn, je staat er altijd op te wachten tot er een vrij komt, tot die tijd kan je niks. En dan in de enorme rij met leraren schuiven en zorgen dat je alles mee krijgt. De pot schaft altijd kindereten; patat, spagetti. Maar soms ook erbsenreist. Wie heeft dat nou weer bedacht? mijn kinderen zijn zowiezo dan de hele pauze bezig de erwten uit de rijst te vissen. Als ze het al niet voor zich weg hebben geschoven. 'Das mag ich nicht!'.
Maarja meestal wel lekker voor de kinderen dus. Er zijn 3 menu's die zich afwisselen. Ken ze nu bijna uit mijn hoofd, van 2 keer in de week patatjes word ik eigenlijk niet echt blij. Maar goed het is gratis eten.
Kwart over 1: Na het eten moeten en de kinderen nog allemaal op de toilet (om bovenstaand te voorkomen), daarna drop ik ze in de speelhoek of zet ik ze aan een kleurplaat. Kan ik zelf tenminste even rustig afruimen. Want ook bij het afruimen staat vervolgens weer een hele file met leraren.
En dan is het al weer half 2, tijd om de kinderen weer aan te kleden. Snel met de lopende band weer naar beneden en de ski's aan. Altijd weer stress, want opschieten, daarvoor moet je niet bij kinderen zijn. En net op tijd ben ik dan om kwart voor 2 weer bij de berenhut. Pfiew, pauze gelukkig weer voorbij. Tijd om weer verder te gaan met de skiles, is hoe gek het ook klinkt, toch een stuk relaxter.


Deze week heb ik mazel want ik geef deze week privé-les. Kan ik tenminste in alle rust genieten van 'kuche Yunus', oftewel het eten van onze kok in het skileraren restaurant. Verboden voor kinderen :)
Zondag eerst een gezin gehad en 'smiddags een kindje van 2,5 jaar. En vandaag en woensdag de hele dag een kindje van 4 die ik leer remmen en bochtjes maken. Ben er helemaal tevreden mee, niks geen groepje met 12 kinderen. Gewoon 1 kind tegelijk die mijn volledige aandacht kan krijgen. Geeft beide meer plezier!

Liefs Muriel

Hoe te voorkomen dat je kinderen kwijt raakt? en andere organisatie zaken

Jullie hebben al een tijdje niks van mij gehoord. Dat klopt, want ik had met Kevin lekker een weekje vakantie en daarna heb ik helaas bijna een hele week ziek thuis gezeten met bronchitis. Over het lesgeven had ik dus even niet zo veel te vertellen. Maar deze week ben ik wel weer volop aan het werk gegaan en dus weer inspiratie voor een nieuw verhaal.

Ditmaal vertel ik jullie graag wat meer over de organisatie die bij het lesgeven komt kijken. Want je kan begrijpen dat als er duizenden mensen op de piste zijn, het heel wat van mij als lerares vraagt om te zorgen dat ik geen kindjes kwijt raak en dat ik geen enorme rijen bij de lift veroorzaak omdat mijn kinderen de boel blokkeren.

Deze week heb ik  9 kinderen. Dat is een vrij gemiddelde groepsgrote hier. De komende 'nederlandse' weken zullen de groepen waarschijnlijk groter zijn en afgelopen weken wat kleiner. Maar tussen de 6 en 10 kinderen heb je meestal wel. Op zondag en maandag vind de groepsindeling plaats. De kinderen skiën op een speciaal hiervoor afgezet stuk naar beneden en de indelers (met gele muts :) ) kijken in welk groepje de kinderen horen. Leraar voor leraar worden de groepen dan vol gestopt met kinderen.Natuurlijk word er wel een beetje gekeken naar de leeftijden van de kinderen en de taal die de kinderen spreken. Maar voor de rest is het vooral volgorde van komst.
Ik maak een praatje met kinderen en ouders en verzamel dan de benodigde cursuskaartjes en zorg ervoor dat het kind een sticker van de skischool op zijn helm krijgt. Over die stickers word ook wel gezegd dat het je levensverzekeringen zijn. Mocht je kind desondanks zijn kwijt geraakt dan staat er op dat het kind in jouw groepje hoort en kan iedereen hem naar jouw terug brengen. Ook staat het telefoonummer van de ouders er op, zeer handig als er iets met je kind gebeurt of de ouders het kind per ongeluk niet komen ophalen oid.

Dan is het eindelijk tijd om de piste op te gaan. Iedereen die wel eens op wintersport is geweest weet dat de kinderen altijd netjes in een rijtje achter de leraar aan skiën. Ik doe mn best om iedere dag elk kind een keertje achter mij te laten skiën. Als ik dat niet doe komt er zowiezo ruzie en gezeur. Want ieder kind skied natuurlijk het liefste achter de juf. Wie waarneer achter mij is daar denk ik dan ook echt over na. Komt er een moeilijk of stijl stuk op de piste? Dan is het slechtste kind meestal achter mij ( des te minder ver hoe ik om hoog te lopen als hij/zij valt). Heeft een kind moeite met een oefening, dan is dat kind achter mij zodat het het mij precies kan nadoen.

Het gaan met de lift is ook nog weer een organisatie op zich. De lift is volgens mij DE plek waar je kinderen verliest. Want op sommige plekken gaan verschillende liften vanaf de zelfde plek omhoog. En zeker het hoog seizoen staan er zo ontzettend veel mensen en kinderen bij de lift dat het heel erg moeilijk is om het overzicht te houden. Het is dus heel belangrijk dat je goede afspraken met je kinderen maakt; met welke lift gaan we omhoog? kunnen we naast elkaar zitten of moet ieder kind met een volwassenen mee? waar zien we elkaar als iedereen boven is?
Hier in Serfaus worden de skileraren met een aantal van deze zaken alvast een beetje geholpen. Bij de meeste liften is er een speciaal kinderpoortje zodat de kinderen gelijk in de juiste rij terecht komen en bij een heel aantal liften staat bovenaan de piste een Murmli op een paal; de verzamelplaats voor de kinderen.
De leraar gaat altijd als laatste naar boven, zodat hij/zij er zeker van is dat alle kinderen naar boven zijn gegaan. De eerste dag is het altijd even wennen, maar als de kinderen eenmaal gewend zijn hieraan dan loopt alles lekker soepel en dat scheelt voor mij een hoop stress. Deze week vind ik het al veel te druk bij de liften, ben echt benieuwd hoe dat de komende weken zal zijn. Dan word een goede organisatie waarschijnlijk nog belangrijker. Nu is het rond 11 uur (al alle groepjes van de verzamelplaats vertrekken) en rond half 1 (als alle kinderen richting kinderrestaurant gaan) werkelijk file bij de lift.

Wat de organisatie betreft begin ik nu eindelijk helemaal door te hebben hoe het zit en dat maakt het werken echt zo veel fijner. Tot nu toe nog geen kinderen kwijt geraakt, maarja weet zeker dat ook mij dat nog een keer gaat overkomen. Dan maar hopen dat de sticker zijn werk doet. Want stress ga ik dan zowiezo hebben, een kind kwijtraken is naast ongelukken toch wel het vervelendste wat kan gebeuren.

Als laatste organisatie puntje heb je dan nog de afspraken met de ouders. Waar en hoe laat halen en brengen ze de kinderen? Helaas is het bij ons niet zo dat dat ieder moment van de dag hetzelfde is, dus ouders raken al snel in de war. Om half 11 bij de berenhut, om half 11 bij de murmlihut, om kwart voor 2 weer bij de berenhut en om kwart voor 4 beneden bij de gele gondel. Uh.. waar moest ik mn kind nou ookalweer ophalen? En zowel voor het kind als voor mij is het echt heel vervelend als het misloopt. Vooral bij de middagspauze, je hebt namelijk maar beperkte tijd pauze en alles wat je moet wachten gaat daar vanaf. Dat betekend dat je vervolgens bij het eten moet haasten, of 's middags te laat komt.
Over het kinderrestaurant moet ik jullie eigenlijk ook nogsteeds vertellen, maar dat verhaal gaat zeker een hele pagina duren, dus dat komt dan nog deze week.

Op deze site kunnen jullie weer een foto van mij met mijn groepje van deze week vinden als je op mijn naam zoekt: http://mitbringsl.fotograf.de/search
Vandaag hebben mijn kinderen voor het eerst met stokken leren skiën en de rest van de week zal ik verder met ze oefenen om te zorgen dat ze mooie patatjes maken (parallel leren skiën).

Liefs Muriel