Vanaf 16 december 2012 zat ik voor 4 maanden in Oostenrijk om daar Skiles te geven. Aan de hand van dit prachtige plaatje geef ik jullie graag een indruk van hoe het is om skilerares te zijn.
What my
friends think I do:
Om mijn reputatie als skilerares waar te maken behoor ik
natuurlijk vooral heel veel te aprés-skiën en mooie skileraren aan de haak te
slaan. Voor de aprés-ski kun je ons vinden in de Patchi, de place to be in
Serfaus. Vele van ons zijn er bijna dagelijks te vinden (ik vind dat eerlijk
gezegd een beetje zonde van mijn geld, en hou het op 2x per week). De dj draait
er de gebruikelijke aprés-ski muziek zoals ; ‘schatzie schick mir ein foto’
en ‘so ein schöner tag (fliegerlied)’.
Wat uiteraard veranderd in de Nederlandse versie in de weken dat er veel
Nederlanders zijn hier. Het publiek is zeer gemengd;
skileraren,jongeren,ouderen en soms ook hun kids. Ik heb mij laten vertellen
dat het zeer goed kan zijn voor je fooi-opbrengst aan het einde van de week om
regelmatig in de Patchi gesignaleerd te worden. Omdat je gasten dan denken dat
je wel een beetje extra zakgeld kan gebruiken, maar aan de andere kant geef je
het dan natuurlijk net zo hard weer uit. Skilerarenbier kost hier nog altijd 3
euro (bier is het enige wat je als skileraar goedkoop kan bestellen hier, op de
rest krijg ik geen korting L
)
What my
mom thinks I do:
Ik maak hier deel uit van een heel groot team van
skileraren. Serfaus heeft maar 1 skischool en alles is dus centraal geregeld.
In het hoogseizoen zijn hier 300 (!) leraren aan het werk, en ben je dus maar
een heel klein wieltje in dit grote rad. In het laagseizoen zijn het er
gelukkig een stuk minder, overzichtelijker, maar ook minder gezellig. Met 300
leraren kom je altijd wel iemand tegen en is er altijd wel iemand met wie je
het goed kan vinden. Mijn week loopt van zondag t/m vrijdag. Op zaterdag is de
grote gastenwisseldag en ben ik vrij. Op zondag is het dan iedere week maar
weer af wachten waar ik sta ingedeeld en wat voor groep ik ga krijgen. Iedere
dag rijd ik om 8 uur met het busje van de skischool mee de berg op en om half 5
weer naar beneden. De dagindeling is vrij voorspelbaar, maar hoe de dag
verloopt is dat eigenlijk nooit.
What I
think I do:
Ik zelf ben hier natuurlijk voor het skiën, omdat ik dat
echt geweldig vind en het heerlijk vind in de bergen te leven. Natuurlijk ben
ik heel erg veel aan het werk, maar toch lukt het altijd wel om ook zelf nog
van de sneeuw te genieten. Zo heb ik iedere dinsdag skileraren training waarin
ik werk aan het verbeteren van mijn eigen techniek. En op woensdag,donderdag en
vrijdag hoef ik pas om 10 uur te beginnen en kan ik dus nog een uurtje voor
mezelf skiën. Heerlijk de piste op zonder al die drukte en zonder kinderen die
achter me aan skiën. Lekker je hoofd leeg maken en lol maken (vooral als er
nieuwe sneeuw is gevallen). Op zaterdag kunnen we ook zelf de piste op (als we
niet te brak zijn van de vrijdagavond) en meestal tref je mij dan op mijn
snowboard aan. Na een hele week skiën heb ik wel eens behoefte aan iets anders.
What the
society think I do:
Droppings met heli’s? Nee hoor, daar begin ik voorlopig nog
niet aan. Lijkt me wel gaaf, maar ook best gevaarlijk. Ook hier komen lawines
voor en het is niet verkeerd om daar voor op te passen, want daar wil je liever
niet onder liggen. Maar een beetje off-piste skiën en snowboarden doe ik
natuurlijk wel. Vooral snowboarden door de poeder sneeuw geeft een heerlijk gevoel,
je surft echt over de sneeuw. Ik moet nog wel een beetje oefenen, want als ik
hier een filmpje zou plaatsen van mij off-piste dan zie je mij om de 5 meter
poeder happen. Maar goed, daar kan ik dan ook wel weer om lachen.
What I really do:
De harde realiteit is dat ik 90% van de tijd ski-les geef
aan jonge kinderen. In de Kinderschneealm werk je met de allerkleinste kinderen
van 3 en 4 jaar. Kinderen die nog nooit op ski’s hebben gestaan en die je dus
vanaf het begin alles gaat leren. Omdat er als skilerares met een diploma
weinig eer aan te behalen valt, je komt helemaal niet met ze op de piste en
veel kinderen kunnen aan het einde van de week nog niks, sta ik hier gelukkig
niet al te vaak. Als de kinderen zelfstandig kunnen remmen en bochtjes maken dan
komen ze daarna in de kindergroepen terecht. Daar begint mijn werk, door veel
speelse oefeningen en heel veel doen zorg ik dat deze kinderen steeds stabieler
op hun ski’s staan en langzaam toe werken naar het parallelle skiën. Geen
eenvoudige opgave, ik moet de kinderen dikwijls troosten als ze hun mama missen
en oprapen als ze zijn gevallen (ook als ik al beneden ben en het kind boven is
gevallen, grom!). Maar ook heel leuk, het is mooi om de kinderen steeds
zelfverzekerder te zien worden. Ze te zien glimmen als ze zonder te vallen over
het schansje komen, voor het eerst in de lift gaan en het uit gillen van
plezier als we door de bosweggetjes scheuren.
What I
really do is maybe not so cool as it looks like, but I like it!
Liefs van Muriel uit Serfaus
Ps: meer lezen? Hupdiebergaf.blogspot.com
