Jullie hebben al een tijdje niks van mij gehoord. Dat klopt, want ik had met Kevin lekker een weekje vakantie en daarna heb ik helaas bijna een hele week ziek thuis gezeten met bronchitis. Over het lesgeven had ik dus even niet zo veel te vertellen. Maar deze week ben ik wel weer volop aan het werk gegaan en dus weer inspiratie voor een nieuw verhaal.
Ditmaal vertel ik jullie graag wat meer over de organisatie die bij het lesgeven komt kijken. Want je kan begrijpen dat als er duizenden mensen op de piste zijn, het heel wat van mij als lerares vraagt om te zorgen dat ik geen kindjes kwijt raak en dat ik geen enorme rijen bij de lift veroorzaak omdat mijn kinderen de boel blokkeren.
Deze week heb ik 9 kinderen. Dat is een vrij gemiddelde groepsgrote hier. De komende 'nederlandse' weken zullen de groepen waarschijnlijk groter zijn en afgelopen weken wat kleiner. Maar tussen de 6 en 10 kinderen heb je meestal wel. Op zondag en maandag vind de groepsindeling plaats. De kinderen skiën op een speciaal hiervoor afgezet stuk naar beneden en de indelers (met gele muts :) ) kijken in welk groepje de kinderen horen. Leraar voor leraar worden de groepen dan vol gestopt met kinderen.Natuurlijk word er wel een beetje gekeken naar de leeftijden van de kinderen en de taal die de kinderen spreken. Maar voor de rest is het vooral volgorde van komst.
Ik maak een praatje met kinderen en ouders en verzamel dan de benodigde cursuskaartjes en zorg ervoor dat het kind een sticker van de skischool op zijn helm krijgt. Over die stickers word ook wel gezegd dat het je levensverzekeringen zijn. Mocht je kind desondanks zijn kwijt geraakt dan staat er op dat het kind in jouw groepje hoort en kan iedereen hem naar jouw terug brengen. Ook staat het telefoonummer van de ouders er op, zeer handig als er iets met je kind gebeurt of de ouders het kind per ongeluk niet komen ophalen oid.
Dan is het eindelijk tijd om de piste op te gaan. Iedereen die wel eens op wintersport is geweest weet dat de kinderen altijd netjes in een rijtje achter de leraar aan skiën. Ik doe mn best om iedere dag elk kind een keertje achter mij te laten skiën. Als ik dat niet doe komt er zowiezo ruzie en gezeur. Want ieder kind skied natuurlijk het liefste achter de juf. Wie waarneer achter mij is daar denk ik dan ook echt over na. Komt er een moeilijk of stijl stuk op de piste? Dan is het slechtste kind meestal achter mij ( des te minder ver hoe ik om hoog te lopen als hij/zij valt). Heeft een kind moeite met een oefening, dan is dat kind achter mij zodat het het mij precies kan nadoen.
Het gaan met de lift is ook nog weer een organisatie op zich. De lift is volgens mij DE plek waar je kinderen verliest. Want op sommige plekken gaan verschillende liften vanaf de zelfde plek omhoog. En zeker het hoog seizoen staan er zo ontzettend veel mensen en kinderen bij de lift dat het heel erg moeilijk is om het overzicht te houden. Het is dus heel belangrijk dat je goede afspraken met je kinderen maakt; met welke lift gaan we omhoog? kunnen we naast elkaar zitten of moet ieder kind met een volwassenen mee? waar zien we elkaar als iedereen boven is?
Hier in Serfaus worden de skileraren met een aantal van deze zaken alvast een beetje geholpen. Bij de meeste liften is er een speciaal kinderpoortje zodat de kinderen gelijk in de juiste rij terecht komen en bij een heel aantal liften staat bovenaan de piste een Murmli op een paal; de verzamelplaats voor de kinderen.
De leraar gaat altijd als laatste naar boven, zodat hij/zij er zeker van is dat alle kinderen naar boven zijn gegaan. De eerste dag is het altijd even wennen, maar als de kinderen eenmaal gewend zijn hieraan dan loopt alles lekker soepel en dat scheelt voor mij een hoop stress. Deze week vind ik het al veel te druk bij de liften, ben echt benieuwd hoe dat de komende weken zal zijn. Dan word een goede organisatie waarschijnlijk nog belangrijker. Nu is het rond 11 uur (al alle groepjes van de verzamelplaats vertrekken) en rond half 1 (als alle kinderen richting kinderrestaurant gaan) werkelijk file bij de lift.
Wat de organisatie betreft begin ik nu eindelijk helemaal door te hebben hoe het zit en dat maakt het werken echt zo veel fijner. Tot nu toe nog geen kinderen kwijt geraakt, maarja weet zeker dat ook mij dat nog een keer gaat overkomen. Dan maar hopen dat de sticker zijn werk doet. Want stress ga ik dan zowiezo hebben, een kind kwijtraken is naast ongelukken toch wel het vervelendste wat kan gebeuren.
Als laatste organisatie puntje heb je dan nog de afspraken met de ouders. Waar en hoe laat halen en brengen ze de kinderen? Helaas is het bij ons niet zo dat dat ieder moment van de dag hetzelfde is, dus ouders raken al snel in de war. Om half 11 bij de berenhut, om half 11 bij de murmlihut, om kwart voor 2 weer bij de berenhut en om kwart voor 4 beneden bij de gele gondel. Uh.. waar moest ik mn kind nou ookalweer ophalen? En zowel voor het kind als voor mij is het echt heel vervelend als het misloopt. Vooral bij de middagspauze, je hebt namelijk maar beperkte tijd pauze en alles wat je moet wachten gaat daar vanaf. Dat betekend dat je vervolgens bij het eten moet haasten, of 's middags te laat komt.
Over het kinderrestaurant moet ik jullie eigenlijk ook nogsteeds vertellen, maar dat verhaal gaat zeker een hele pagina duren, dus dat komt dan nog deze week.
Op deze site kunnen jullie weer een foto van mij met mijn groepje van deze week vinden als je op mijn naam zoekt: http://mitbringsl.fotograf.de/search
Vandaag hebben mijn kinderen voor het eerst met stokken leren skiën en de rest van de week zal ik verder met ze oefenen om te zorgen dat ze mooie patatjes maken (parallel leren skiën).
Liefs Muriel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten