De laatste loodjes

De laatste loodjes wegen het zwaarst word altijd gezegd. Hier bij mijn avontuur in Serfaus is dat voor mijn gevoel ook werkelijk het geval. Het is paasvakantie voor heel Duitsland, niks anders dan vol gas deze week dus! Ik heb gehoord dat er wel 1100 kinderen bij de skischool zijn deze week. Over gebrek aan werk heb ik dan zo aan het eind van het seizoen ook niet te klagen.
Vorige week had ik echt even een moeilijk weekje. Ik had een tweeling in de groep zitten, twee jongentjes van 5 jaar oud, die me werkelijk het bloed onder de nagels vandaan haalde. Ze gingen met alles en iedereen op de vuist en als ik even niet opletten skiëde ze achteruit de berg af (en nee dat konden ze nog niet!) Hoe vaak ik ook boos werd, wat voor kado's de moeder ze ook beloofde als ze lief waren. het hielp allemaal niks.Pff, zo erg had ik het het hele seizoen gelukkig nog niet gehad. Was dan ook heel blij toen het vrijdagavond was. Hoewel er die dinsdag nog wel een lichtpuntje was met skileraren training in vers gevallen tiefschnee.
Zaterdag heb ik me na deze zware week even flink beloond door een back protector voor mezelf te kopen. Ik wil namelijk graag wat leren freestylen, maar zonder de nodige bescherming durfde ik dat niet helemaal aan. Daarna daad bij woord gezet, freestyle ski's gehuurd en de hele middag in het funpark door gebracht. Aan het eind van de dag kon ik nogsteeds geen 180 over de schansjes helaas, maar goed had wel lol en de zon scheen dus ach jah. Mijn helm kwam me nog goed van pas, want viel een keer erg hard met mn hoofd op een box en heb nu ook een flinke blauw/groene plek op mn been. Hoort er bij...

Zondag leek de week goed te beginnen voor mij, ik was ingedeeld op groepje 6. Een droomgroepje voor mij want met hun moet je het freestyle programma doen (simpele dingen die ik wel kan) en mag je op rode pistes skien. Er bleken helaas te weinig kinderen te zijn om alle leraren bij groepje 6 werk te geven, en toen werd ik dus ineens door mn baas terug geroepen. 'muriel du gehts auf gruppe 8'. Man wat was ik zuur zeg.
De rest van de week met 11 kinderen groepje 8 geskied, dit maal tussen de 4 en 9 jaar. Die van 9 was wel een uitschieter,maar ze was zo schattig met alle kleintjes en ze wilde zelf ook niet meer weg dus die heb ik maar gehouden.En nu ik de lesweek alweer bijna voorbij. Morgen misschien nog een stuk of 5 kids, want de wedstrijd hebben we vandaag al gehad.
Woensdag had ik trouwens ook nog weer een fantastisch uurtje vrij skiën. Ook nu weer verse sneeuw gevallen en gelukkig trof ik een collega die goed kan skiën en het gebied goed kent. Anne Britt en ik mochten met hun mee skién. Wat was het tof, off piste op een plekje waar niemand komt. Bovendien weer heel veel geleerd want het voordeel van off piste skien is dat je nog eens goed naar je spoor kan kijken om te zien of je mooie bochten hebt gemaakt. Mn dag was weer helemaal gemaakt.

Nog 7 werkdagen en dan zit het er op. Daar ben ik wel blij mee want ik heb voor mijn gevoel zo veel en zo hard gewerkt dat ik al weer helemaal toe ben aan vakantie. Ik schijn ook steeds chagerijniger te gaan kijken, want iedereen vraagt ofwel aan me of er iets is, of zegt dat ik moet lachen. Nou in het kinderrestaurant en de gigantische rij bij de lift viel er deze week weinig te lachen kan ik je zeggen. Een paar weken geleden had ik voor al die dingen nog geduld, maar dat is nu op. Gelukkig blijf ik het skien leuk vinden en zie ik daar nog genoeg uitdaging, dus zo lang ik nog wat zelf kan skien gaat het nog goed.

Ben benieuwd hoe volgende week nog zal zijn.Langzaam word het tijd om van iedereen en alles hier afscheid te gaan nemen en dat zal me best zwaar gaan vallen. Heb echt een hele leuke tijd hier gehad met iedereen en alles. Maarja aan alles komt een einde, en je moet altijd op het hoogtepunt stoppen.
9 april ben ik weer in Nederland en stiekem heb ik ook wel heel veel zin om daar iedereen weer te zien. Tot snel!

voorjaar in serfaus

Nog 23 dagen te gaan, het grote aftellen is inmiddels begonnen. Niet dat ik het hier niet meer naar mijn zin heb, maar toch merk ik dat het werk me begint op te breken. 6 dagen per week werken is ook wel heel wat als je het niet gewend bent. En dan kan je misschien denken; wat is nou 4 uurtjes lesgeven per dag?. Maar ik denk dat ik jullie in mijn afgelopen blogs wel heb meegegeven dat er veel meer bij komt kijken en dat ik van 8 tot 5 van huis ben. Ook aan de rest van de leraren is het te merken dat het einde van het seizoen nadert. Het aprés-skien, avondskiën op woensdag en stappen op vrijdag; steeds vaker word er door iemand afgezegd omdat hij of zij gewoonweg te moe is. Ik was zowiezo al niet iedere keer van de partij, maar de laatste week presteer ik al helemaal niks meer na het werk. Ik plof uitgeteld op mijn bed en kom er alleen vanaf om wat te eten.

Dat het deze week zo vermoeiend is komt mede door de slechte sneeuwconditie's van het moment. Het is al 2,5 week boven nul graden in Serfaus. Sommige dagen zelfs een graad of 8. Voor het bruine kleurtje om mn gezicht was t natuurlijk heerlijk weer (begin een aardige gogle-face te krijgen), maar voor de sneeuw is t niks. Hier benenden in Ried ligt bijna niks meer, en op de berg ligt nog maar zo'n 90 cm! De kleine bosweggetjes die ik voorheen met de kinderen nam zijn bijna niet meer begaanbaar. Zo moest ik deze week al eens keihard in de remmen omdat het hekje waar je altijd overheen kon skiën ineens wel heel ver boven de sneeuw uitstak. Oeps!
De sneeuw begint om een uur of 11 al behoorlijk zacht te worden. Als ik dan met mijn groepje om half 4 nog de dalafdaling naar benenden ploeter bestaat de piste alleen nog maar uit grote bergen met kletsnate sneeuw. Een soort slush puppy. Bah! De kinderen gaan zowiezo geregeld op hun smoel, maar ook ik sta af en toe te wankelen. Want dan kijk je net even achterom of iedereen nog overeind staat en dan blijft ineens je ski in zo'n berg steken. Zie dan maar eens je evenwicht te bewaren.

Je vraagt je af hoe lang dit nog goed gaat, zou ik straks nog op een strookje wit tussen al het groen aan het skiën zijn?

 Nou van mij hoeft het dan niet meer hoor. Ik hoop maar dat de weerberichten kloppen en dat het de komende weken nog een beetje kouder word en gaat sneeuwen. Die paaseieren wil ik wel in de sneeuw verstoppen!

storm op komst

Ik zit hier nu inmiddels een week of 11, en zo langzamerhand beginen de dagen meer en meer op elkaar te gaan lijken. Maar dinsdag was geen dag zoals alle anderen, dinsdag was weer een geheel nieuwe ervaring.
De dag begon zoals een gewone dinsdag met mijn wekker die af ging om kwart voor 7. Want op dinsdag is er skilerarentraining en moet ik dus altijd op tijd op de berg zijn. Alleen eenmaal boven gekomen bleek dat de hele training niet door ging. Een deel van de trainers was te laat. We kregen een gratis drankje aangeboden van de skischool in het restaurant, een gejuich steeg op onder de leraren. Onder het genot van een gratis warme choco werd er een uur lang onderling geklets (of moet ik zeggen geklaagd?) over het reilen en zeilen op de skischool. Het is waar dat we moeten proberen nog net zo gemotiveerd les te geven als in het begin, iedere betalende gast heeft recht op een goede les of dat nou aan het begin of het einde van het seizoen is. Maar niet iedereen werd er even blij van dat de groepjes nogsteeds vol zaten met 11 kinderen terwijl er heel veel leraren werkeloos onder de lift lagen te zonnen. Dat voelt niet helemaal eerlijk.

Tijd om aan de slag te gaan. Alleen blijkt er een groot probleem, het waait zo hard (windkracht 6) dat veel van de liften zijn gesloten. De familiebaan; de lift waar ik met de kinderen het meeste in zit, is gesloten ivm technische problemen. En het word ons verboden om naar het dal te skiën om daar de gondel te nemen, want daar staat een enorme massa met mensen op de lift te wachten omdat dit een van de weinige liften is die open is en bovendien alleen erg langzaam kan draaien. Dan blijft er voor mij dus nog maar één stoeltjesliftje over !
Dus wel 5 keer het zelfde pistetje geskiëd met de kinderen, en iedere keer onderaan weer een file met lesgroepjes die in dezelfde lift willen. Tjeetje, dat ben ik niet meer gewend. Ik realiseer me ineens hoe verwend ik ben met zo'n groot gebied. Natuurlijk ben ik met de kinderen ook beperkt in het aantal liftjes dat ik kan nemen, simpelweg omdat ze alleen blauwe pistes kunnen skiën en we met het lesschema rekening moeten houden. Maar toch, het idee dat ik alle kanten op kan vind ik heerlijk. Kan je na gaan dat ik les zou geven in een heel klein ski gebiedje en ik het hele seizoen lang alleen maar dat een liftje zou kunnen nemen, pff lijkt me niks.

5 rondjes berenpiste verder was het tijd voor de lunch, ik had het weer vol gemaakt.
Alleen hoe kwam ik nu zonder de gondel of de oh zo belangrijke familielift met mijn kinderen bij het kinderrestaurant? Maar eens even rondvragen bij de collega's. Carmen weet me te vertellen dat er twee optie's zijn, ofwel via alle lopendebandjes in kinderland (4 stuks) ofwel via het lopende bandje bij het beginnerspark van de snowboarders. En via die laatste weg weet ik uiteindelijk het restaurant te bereiken gelukkig. Dan kan ik nog blij zijn dat mijn kinderen groot genoeg om niet zoals de mini murmli's van de band te worden weggeblazen.

'S middags zijn nogsteeds vele liften gesloten, maar de familielift is weer in bedrijf en mag ik ook weer met de gondel. Dus alle gemiste kilometers alsnog ingehaald met de kinderen, tot ze aan het einde doodmoe zijn. Weer een bijzondere lesdag voorbij!