De dag begon zoals een gewone dinsdag met mijn wekker die af ging om kwart voor 7. Want op dinsdag is er skilerarentraining en moet ik dus altijd op tijd op de berg zijn. Alleen eenmaal boven gekomen bleek dat de hele training niet door ging. Een deel van de trainers was te laat. We kregen een gratis drankje aangeboden van de skischool in het restaurant, een gejuich steeg op onder de leraren. Onder het genot van een gratis warme choco werd er een uur lang onderling geklets (of moet ik zeggen geklaagd?) over het reilen en zeilen op de skischool. Het is waar dat we moeten proberen nog net zo gemotiveerd les te geven als in het begin, iedere betalende gast heeft recht op een goede les of dat nou aan het begin of het einde van het seizoen is. Maar niet iedereen werd er even blij van dat de groepjes nogsteeds vol zaten met 11 kinderen terwijl er heel veel leraren werkeloos onder de lift lagen te zonnen. Dat voelt niet helemaal eerlijk.
Tijd om aan de slag te gaan. Alleen blijkt er een groot probleem, het waait zo hard (windkracht 6) dat veel van de liften zijn gesloten. De familiebaan; de lift waar ik met de kinderen het meeste in zit, is gesloten ivm technische problemen. En het word ons verboden om naar het dal te skiën om daar de gondel te nemen, want daar staat een enorme massa met mensen op de lift te wachten omdat dit een van de weinige liften is die open is en bovendien alleen erg langzaam kan draaien. Dan blijft er voor mij dus nog maar één stoeltjesliftje over !
Dus wel 5 keer het zelfde pistetje geskiëd met de kinderen, en iedere keer onderaan weer een file met lesgroepjes die in dezelfde lift willen. Tjeetje, dat ben ik niet meer gewend. Ik realiseer me ineens hoe verwend ik ben met zo'n groot gebied. Natuurlijk ben ik met de kinderen ook beperkt in het aantal liftjes dat ik kan nemen, simpelweg omdat ze alleen blauwe pistes kunnen skiën en we met het lesschema rekening moeten houden. Maar toch, het idee dat ik alle kanten op kan vind ik heerlijk. Kan je na gaan dat ik les zou geven in een heel klein ski gebiedje en ik het hele seizoen lang alleen maar dat een liftje zou kunnen nemen, pff lijkt me niks.
5 rondjes berenpiste verder was het tijd voor de lunch, ik had het weer vol gemaakt.
Alleen hoe kwam ik nu zonder de gondel of de oh zo belangrijke familielift met mijn kinderen bij het kinderrestaurant? Maar eens even rondvragen bij de collega's. Carmen weet me te vertellen dat er twee optie's zijn, ofwel via alle lopendebandjes in kinderland (4 stuks) ofwel via het lopende bandje bij het beginnerspark van de snowboarders. En via die laatste weg weet ik uiteindelijk het restaurant te bereiken gelukkig. Dan kan ik nog blij zijn dat mijn kinderen groot genoeg om niet zoals de mini murmli's van de band te worden weggeblazen.
'S middags zijn nogsteeds vele liften gesloten, maar de familielift is weer in bedrijf en mag ik ook weer met de gondel. Dus alle gemiste kilometers alsnog ingehaald met de kinderen, tot ze aan het einde doodmoe zijn. Weer een bijzondere lesdag voorbij!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten