Paradijs voor kinderen en skileraren?

Nou nu komt dan eindelijk een keer mijn verhaal over het Kinderrestaurant, want dat is toch wel een dingetje.
Eigenlijk is de lunch wel zo'n beetje mijn stress-moment van de dag tijdens het lesgeven namelijk. Dat heeft natuurlijk niet alleen maar met het kinderrestaurant te maken, eigenlijk is vooral de korte tijd die je hebt voor het eten met de kinderen de oorzaak.
Het gaat namelijk als volgt:

Het is 12 uur, ik twijfel; nog een afdaling maken of tijd reken en te vroeg komen bij de lunch? Eigenlijk mag ik pas om half 1 bij de Murmli-hut zijn. Ben ik te vroeg, dan krijgen de ouders het idee dat er kostbare lestijd van hun kind verloren gaat. Ben ik te laat, dan kom ik zeker in tijd nood met de kinderen. Toch nog maar een afdaling dan.. Maar natuurlijk vallen dan ineens al mijn kinderen, en ben ik eindelijk bij de stoeltjeslift dan staat daar al een hele file van alle kinderen en leraren die ook naar boven moeten voor de lunch. Dus 5 over half 1 ben ik eindelijk bij de Murmlihut, snel de kinderen gedag zeggen die met hun ouders eten en de rest hun ski's laten uittrekken.
Omdat de weg naar het kinderrestaurant omhoog loopt is er gelukkig voor een groot deel een lopende band waar ik de kinderen op kan zetten. Dat scheelt weer minstens 10 minuten.
Als je voor het eerst het kinderrestaurant binnen komt denk je dat je gek word, zo veel lawaai van al die kinderen. Zo veel chaos van al die kinderen en leraren die door elkaar lopen. Geloof me, dat went. Ergens kan ik dat inmiddels uitschakelen.
Kwart voor 1; Nu nog tussen alle kinderen en leraren een lege tafel zien te vinden, geen gemakkelijke opgave. Eigenlijk dus zaak om er op zondag heel vroeg te zijn zodat je voor de hele week je eigen tafel kan claimen. Ben je op de eerste dag te laat of ben je zo dom om te vergeten je naam op de tafel te schrijven, dan ben je de rest van de week genoodzaakt iedere keer opnieuw een plek bij iemand anders aan tafel te vinden. Met maar 2 mee-etende kinderen gaat dat nog, maar met 6 is dit geen doen.
Goed plekje gevonden, kinderen de kleding afpellen. Zorgen dat alles goed geordend overal ligt, anders ben je aan het einde zeker handschoenen kwijt, glas drinken voor hun neus, en op naar de etensuitgave.

Over drinken heb ik trouwens nog een mooie anekdote van vorige week. Ik had een jongetje wat na de middagpauze standaard 3 keer moest plassen. Echt ik snapte er niks van, ik laat zowiezo alle kinderen altijd naar de toilet gaan in het kinderrestaurant en dan waren we bij de verzamelplaats en dan moest ie weer. En 10 minuten later bij de lift alweer. En toen stonden we beneden in Murmli-park en toen moest ie alweer plassen. Heel irritant want met zo veel kleren die de kinderen aan hebben duurt plassen een eeuwigheid, en de hele groep moest steeds op m wachten. In murmli-park heb ik hem zelfs achter een boom laten plassen aangezien ik echt geen zin had om weer met de hele groep naar een wc te moeten skiën. We waren er eindelijk. Maarja ik begon me natuurlijk af te vragen hoe dit kon? Zo veel had ik hem niet zien drinken. Toen het me de tweede dag weer gebeurde ging ik hem toch maar eens vragen hoe veel glazen limo hij tussen de middag dronk; bleek dus dat hij tijdens mijn afwezigheid 4 (!) volle glazen op had. Nogal logisch dat hij zo veel moest plassen. De volgende dag hield hij zich netjes aan de 2 glazen die ik met hem had afgesproken en was het probleem opgelost.

Eten halen dus, gezien je niet met 7 borden tegelijk kan lopen hebben ze daar hier een hele mooie oplossing voor. 3 dienbladen die boven elkaar zitten; de zogenaamde tablaus (of hoe schrijf ik dat?). Handig, maar beetje jammer dat er echt veel te weinig van zijn, je staat er altijd op te wachten tot er een vrij komt, tot die tijd kan je niks. En dan in de enorme rij met leraren schuiven en zorgen dat je alles mee krijgt. De pot schaft altijd kindereten; patat, spagetti. Maar soms ook erbsenreist. Wie heeft dat nou weer bedacht? mijn kinderen zijn zowiezo dan de hele pauze bezig de erwten uit de rijst te vissen. Als ze het al niet voor zich weg hebben geschoven. 'Das mag ich nicht!'.
Maarja meestal wel lekker voor de kinderen dus. Er zijn 3 menu's die zich afwisselen. Ken ze nu bijna uit mijn hoofd, van 2 keer in de week patatjes word ik eigenlijk niet echt blij. Maar goed het is gratis eten.
Kwart over 1: Na het eten moeten en de kinderen nog allemaal op de toilet (om bovenstaand te voorkomen), daarna drop ik ze in de speelhoek of zet ik ze aan een kleurplaat. Kan ik zelf tenminste even rustig afruimen. Want ook bij het afruimen staat vervolgens weer een hele file met leraren.
En dan is het al weer half 2, tijd om de kinderen weer aan te kleden. Snel met de lopende band weer naar beneden en de ski's aan. Altijd weer stress, want opschieten, daarvoor moet je niet bij kinderen zijn. En net op tijd ben ik dan om kwart voor 2 weer bij de berenhut. Pfiew, pauze gelukkig weer voorbij. Tijd om weer verder te gaan met de skiles, is hoe gek het ook klinkt, toch een stuk relaxter.


Deze week heb ik mazel want ik geef deze week privé-les. Kan ik tenminste in alle rust genieten van 'kuche Yunus', oftewel het eten van onze kok in het skileraren restaurant. Verboden voor kinderen :)
Zondag eerst een gezin gehad en 'smiddags een kindje van 2,5 jaar. En vandaag en woensdag de hele dag een kindje van 4 die ik leer remmen en bochtjes maken. Ben er helemaal tevreden mee, niks geen groepje met 12 kinderen. Gewoon 1 kind tegelijk die mijn volledige aandacht kan krijgen. Geeft beide meer plezier!

Liefs Muriel