Deze zondag begon voor mij het werk als skilerares. De vakantie (want zo voelde vorige week) was voorbij. Ik was echt zenuwachtig en had daardoor helaas ook slecht geslapen. Want helaas weet je nooit vantevoren wat voor groep je gaat krijgen, dat is pas zondagochtend bekend als je op het bord kijkt.
En dan kan ik wel leuk een cursus hebben gedaan om skilerares te worden, de verantwoordelijkheid hebben over een heel stel volwassen of kinderen op de piste is toch best wat. Bovendien; hoe krijg je zo'n hele dag vol?
Alles wat ik zag, maar mijn naam stond niet op het bord. Dan maar in de computer kijken waar ik stond ingedeeld. Snowboard? Huh? Goed; dat was dus een foutje zei de baas, dus ik mocht naar buiten en moest daar ergens op wachten. Na ca. 1,5 uur werd mijn naam omgeroepen. Alsjeblieft hier zijn gasten voor je. Wow...
Ik kreeg een prive-lesje mee van 3 nederlands sprekende kindertjes die ik mocht gaan leren skiën. Twee hadden nog nooit op ski's gestaan, bij het begin beginnen dus. De eerste les verliep nog wat chaotisch door mijn zenuwen en doordat ik nog niet alles wist te vinden in kinderland (hoe moest de forderband aan, waar konden we wat drinken tussendoor en waar mocht ik allemaal met ze skiën op het kinderland aangezien ze geen groepsles hadden?). Aan het einde van de ochtend waren de kinderen totaal gesloopt, en ik ook! Maar goed ze konden al wel een beetje remmen.
De tweede dag ging het al een stuk beter, ik had mijn les goed voorbereid. Was nog naar een ervarenere leraar gegaan om al mijn vragen te stellen en de kinderen waren ook weer fris en fruitig. We hebben verder geoefend met remmen en toen dat eenmaal beter ging zijn we begonnen met de eerste bochtjes. Ze waren ook al wat meer aan mij gewend en vroegen niet meer tijdens de les waarneer de les was afgelopen en hun ouders ze kwamen ophalen.
En vandaag was hun laatste ochtendje met mij. Ze hadden in de tussentijd ook goed met de ouders geoefend. En de bochtjes gingen al veel beter. De kinderen wilde zo graag van de echte bergen af skiën..
Na een uurtje durfde ik dat zelf ook met ze aan. Heel langzaam in pizza-puntje gingen we in grote bogen naar beneden. Voor het eerst op de piste, wat een ervaring voor deze kinderen. En dan nog voor het eerst in de stoeltjes lift, wow dat vonden ze toch wel wat. Natuurlijk had ik eerst het ze uitgebreid uitgelegd en met ze in de oefenlift gezeten. Super trots was ik op ze toen we weer veilig boven waren, en zij ook op zichzelf geloof ik. Daarna nog 2 keer over de blauwe piste gegaan en natuurlijk het dino-park niet overgeslagen. Wat een ervaring. Toen ze om half 1 weer werden opgehaald door de ouders konden ze niet stoppen met vertellen 'mama, ik ben alleen op de berg geweest!'.
Als afsluiting uiteraard op de foto met skilerares Muriel, en het koste me totaal geen moeite om te lachen. Wat is het super tof anderen te kunnen leren skiën!
De middagen heb ik tot nu toe vrij gehad, helaas of gelukkig, hangt er vanaf van welke kant je het bekijkt. Na mijn kinderen moest ik steeds nog tot half 2 wachten of zich nog meer privé lessen aanmelden. En als dat niet het geval is word je door de baas de piste op gestuurd om zelf wat te skiën. Er is op het moment te weinig werk om alle 150? leraren de hele dag aan het werk te houden. Of er zijn gewoon te veel leraren. Dat is ook maar hoe je het bekijkt. Volgende week zal het nog wel drukker worden, op het moment is het echt nog relatief rustig voor een vakantie.
Veel liefs van mij en fijne kerstdagen gewenst allemaal!
Ik zal jullie niet langer in spanning houden en verder vertellen over mijn huisgenootje J. Een tjeschische die net als ik hier is om skiles te geven. De laatste dagen zijn we samen opgetrokken en dat bevalt me prima. Ze is erg aardig en heeft een auto (groot pluspunt als je beneden aan de berg woont ipv boven). Sinds maandag gaan we iedere dag samen de piste op en verkennen we het hele gebied. Is samen toch een stuk leuker dan alleen. En we genieten volop van het feit dat we deze week nog vrij zijn. Er ligt wel sneeuw overal, maar voor de kerstvakantie begint zou het mooi zijn als er nog 1,5 meter bij komt. Want af en toe komen de stenen of het gras er door heen (niet zo goed voor mijn ski's) en hier en daar is het ook flink ijzig. Moet je nagaan als straks al die mensen komen voor de kerstvakantie, dan word het natuurlijk verschrikkelijk. Daarom nu er maar van genieten, en hopen op nog wat meer sneeuw. Al zegt J. steeds tegen mij dat ze hoop dat die na nieuwjaar valt, omdat het dan weer wat rustiger in de skischool is en dan hebben wij er dus ook meer plezier van.
Inmiddels is ook onze tweede huisgenoot geariveerd; L. Een wat jonger meisje uit Nederland, ook aardig. Zij is bij mij op de kamer gekomen, dus dat is wel gezellig. Nu kan er nog eentje bij en dan is ons huis vol. Voor J is het te hopen dat het niet nog een nederlander is. Want tot nu toe heb ik met haar alleen maar duits gesproken (goede oefening!), maar als we met alleemaal nederlanders zijn gaan we waarschijnlijk meer nederlands spreken en verder dan 'lekker' en 'goed zo' komt J niet. Ik ben blij dat ik het zo getroffen heb met mijn huis. Bij Leo wonen ze met wel 15 in een huis en dan is het wel erg druk continu.
Zaterdag begint het werk, we hebben dan de hele dag een introductiedag waarin ze ons denk ik gaan uitleggen hoe alles in de skischool werkt. Ben benieuwd!
Lieve allemaal,
Dank dat jullie allemaal zo met me mee leven en dat ook hebben laten merken (ook de laatste dagen in NL).
Sinds vandaag heb ik eindelijk internet (moest helaas hiervoor een usb-stick kopen met internet er op) dus kan ik jullie weer een beetje op de hoogte houden van hoe het met mij gaat. Het gaat heel erg goed met mij! Ik ben echt heel blij weer in de bergen te zijn, en aangezien ik deze week nog vrij ben om te gaan en staan waar ik wil, kan ik daar ook vollop van genieten.
Na een nacht in de trein kwam ik zondagochtend aan in Landeck. Gelukkig was de reis goed verlopen en had ik een paar uurtjes kunnen slapen. Ook het sjauwen met de zware tassen ging redelijk. Was toch blij dat ik niet nog meer bij me had. Vanaf Landeck nog een uurtje met de bus door de bergen op weg naar Serfaus. Een bochtige weg, dus vantevoren voor de zekerheid een reistabletje genomen. Bij de eindhalte stapte ik uit samen met nog een andere jongen, een nederlandse bleek. Dat had ik al wel gedacht met zijn blonde haar en blauwe ogen. Ook hij kwam voor de skischool. Helaas bleek de personeelsmanager er pas vanaf half 4 te zijn. En aangezien we nog helemaal niks wisten, niet waar we gingen wonen, niks.. moesten we op hem wachten. Gelukkig konden we onze spullen bij de skischool droppen en zijn we toen samen een beetje het dorp gaan verkennen en een lunch genomen. Serfaus is zeker een mooi dorp, waar zeer chique mensen verblijfen (met bondjassen) maar ook veel gezinnen.
Pas om 5 uur waren we klaar op de skischool en konden we naar onze kamers in Ried (onder aan de berg). Helaas gaat de bus daar naartoe maar 1 keer per uur. Dus als je hem mist heb je dikke pech. En dat hadden wij dus.. Alleen dit maal was ik zo assertief om een jongen in een busje van de skischool te vragen of wij mee konden rijden naar beneden. En dat kon gelukkig :) Wel fijn want zo werden we met onze spullen voor de deur afgezet en hoefde we niet nog in het donker naar het huis te zoeken. Daar zei ik Leo gedag en stak de sleutel in het slot van mijn nieuwe huis. Wat zou ik daar aantreffen?
Nou het is een klein appartement wat vroeger voor de verhuur bestemd was. Er zijn 2 kamers met een 2-persoonsbed, een kleine keuken met zithoek en een badkamer. Eigenlijk is het best wel prima. Alles was schoon en ik was de eerste, dus heb de beste kamer uitgezocht, het beste bed, het beste kussen en beste dekbed :)
Nadeel is natuurlijk wel dat ik straks naast een onbekende in bed lig, maar dat heb ik tijdens mijn opleiding als skilerares gelukkig ook al eens gehad. En het went..
Daarna sms'te Leo mij gelukkig dat hij een pizzaria had gevonden vlak bij ons. En aangezien er helemaal geen eten in het huis te vinden was en alle winkels dicht waren. Klonk dat als een goed plan.
Pizzaria Emi, is kennelijk 'the place to be' voor de skileraren in de omgeving. Want ik ontmoete er daar velen, ook een aantal andere nederlanders die bij Leo in huis zitten ( wat bij mij tegenover is).
Nou goed mijn maag was gevuld en op naar huis. Inmiddels bleek ik niet meer alleen thuis te zijn. Mijn nieuwe huisgenoot heet Jitka en komt uit Tjechië.
Ga jullie binnenkort natuurlijk vertellen over haar en over mijn eerste daagjes skiën hier maar alles op zijn tijd.
Liefs Muriel
Nog 4 nachtjes en dan vertrekt de trein richting Oostenrijk. Van eind december tot begin april zal ik als skilerares les gaan geven in Serfaus. Heel erg spannend, want zoiets heb ik nog nooit gedaan. Sinds mijn avontuur in Zwitserland 3 jaar geleden, heb ik de droom om als skilerares te werken tijdens het winterseizoen. Vorig jaar heb ik er voor gezorgd dat ik alle benodigde papieren haalde, en nu gaat het dan ook daadwerkelijk gebeuren. Hoe zou ik zijn als lerares? Streng of juist (te) lief? Zal ik iedereen wel veilig beneden aan de berg kunnen leiden? We gaan het snel genoeg merken...
Eerst nog maar zorgen dat alles in mijn tas past. Geen idee hoe ik al die dikke truien,broeken en andere benodigde spullen allemaal mee ga krijgen?
Liefs Muriel
